Почнува да станува стварност. Не смеете да излезете од дома и да одите во планина без да кажете на надлежните каде одите, зошто, и како. Покрај тоа што барањето за дозвола за шетање и престој во шума е упад во приватноста на граѓаните, претставува сталинистички метод за заплашување на рајата занемарувајќи ја неспособноста на истите тие (Државата) да го решат проблемот поинаку. Замислете да не читам весници, немам Интернет и не гледам Телевизија. Не знам за законот. Одам во шума и ме крштеваат 2000 евра. Зошто? Затоа што сум сакал да одам да рекреирам на најубавата планина во Македонија, Баба, да имам здраво тело и да придонесувам за општествениот развој на оваа мизерија од држава. Или кога ќе ми дојдат гости од Канада или Таџикистан, ќе мора да им објаснам во каква развиена земја живееме и дека мора да барам дозвола од државата кон која плаќам придонеси, даноци, сметки итн. редовно. Дури користам и патриотски фискални сметки.
Сценариото е ова. Контрола врз луѓето кои се движат во планина, со цел полесно наоѓање на евентуалните пиромани кои би отишле во планина и потпалиле пожар. Ако избие пожар на Баба, надлежните ќе проверат кој сѐ критичниот ден бил на планината (според дозволите) и автоматски ќе знае меѓу кои да го бара виновникот. Затоа што во 80-илјаден град сигурно има 1% луѓе со психички проблеми од кои 20% се пиромани (што би се рекло 0.2% пиромани од вкупниот број жители), многу попаметно е да се направи дозволата за престој во шума да се добива со долгорочна постапка, тестови за психичката стабилност, IQ, способност да расудува итн. Третман за лицата со психички проблеми –НИКАКО! Само казни! Постапката би завршила во рок од 1 месец најкасно, со тоа што пред министерствата за земјоделие и шумарство повторно ќе се редат колони граѓани, што ме потсеќа само на едно нешто. Во свет во кој се бориме за безвизен режим, во таа толку посакувана Европа без граници, дали има нешто подегенско од поставување на ограничувања и потреба од вадење еден вид Виза за патување и престој на територијата на сопствената држава?
Само затоа што во земјата каде што живеам има убијци, силувачи и тепачи, можеби државата ќе најде решение во поставување на „пунктови“ пред домовите на секој граѓанин. Кога ќе излегуваме да потпишуваме каде одиме и што ќе правиме, со кој ќе седиме и зошто. Така многу полесно ќе се стави контрола врз убиствата и државата паразитски ќе знае кој човек со кого бил со што ќе се добие појасна слика за потенцијалните насилници во земјава.
Факт е дека и со и без дозвола ако сакам ќе ја запалам цела планина и уште три други. Целата оваа процедура е да се стави лек на работата. Така прават секогаш, лечат наместо да спречат.
Следен чекор би било и врзување со синџирче. Ав, ав!